Nieuws

Een nieuwe donkere eeuw staat voor de deur. Wie zal vechten voor liberale waarden?

Dit is in gesprek met Yasmin Alibhai-Brown, een nieuwsbrief voor abonnees van i. Als je dit elke week rechtstreeks in je inbox wilt ontvangen, kun je je hier aanmelden.

Eind november begint Simon Schama, de welbespraakte en geleerde historicus, aan een driedelige BBC-serie met de titel De geschiedenis van nu. De programma’s volgen de dramatische, transformerende wereldgebeurtenissen die zich afspeelden in de decennia van zijn leven, te beginnen met de dag dat hij werd geboren in 1945 toen het VK en de VS begonnen met een driedaags bombardement op de Duitse stad Dresden. De stad werd met de grond gelijk gemaakt, duizenden burgers gedood en verminkt. (Onthoud ze als je deze week je klaproos draagt.)

Ik ging naar een vertoning van het eerste programma en kwam zowel bewogen als geschud weg. Het was een suggestieve doorloop van de afgelopen 77 jaar en een oprechte klaagzang – een klaagzang over de verdwijnende hoop van liberale idealisten en democraten, schrijvers, muzikanten, kunstenaars en culturele bewaarders.

We geloofden dat onze waarden van democratie, gelijkheid, internationalisme en vrijheid zouden zegevieren in de naoorlogse, postkoloniale, postcommunistische wereld. Wat er is gebeurd? Terwijl we worstelen met die centrale vraag, laten sommige liberalen het liberalisme varen ten gunste van pragmatisme, terwijl anderen zich tot zelfkastijding hebben overgegeven of zich hebben overgegeven aan het failliete idee dat de populariteit van Trump, de Brexit en het autoritaire populisme een manier zijn om terug te vechten tegen de dominantie van elitaire, kosmopolitische, opgeleide mensen die geitenkaas eten en zich niets aantrekken van de rechteloze.

Guernica

Schama is gelukkig nog steeds een fervent liberaal, gelooft nog steeds dat kunst en cultuur de menselijke ziel kunnen redden door de meest onuitsprekelijk vreselijke periodes van de menselijke geschiedenis. Hij vereert Picasso’s verschroeiende anti-oorlogsschilderij, “Guernica”; hij herinnert zich George Orwell’s Hulde aan Catalonië, een verslag van de tijd van de schrijver in de Spaanse burgeroorlog; hij verheugt zich over de fluwelen revolutie van kunstenaars in Tsjechoslowakije die de Sovjet-bezetting, de val van de Berlijnse muur en andere gebeurtenissen aan het einde van de 20e eeuw leidden die leidden tot fenomenale menselijke creativiteit.

Kijk nu terug naar die wereld en huil. Rusland is op kruistocht om het Oostblok te heroveren; China is economisch onverslaanbaar, maar ellendig onvrij; India verandert in een door hindoes gecontroleerde hegemonie; de VS wordt gedestabiliseerd door burgeroorlogen over de rechten van vrouwen en minderheden; in het VK hebben rechtse ideologen de oorlog verklaard aan progressieve mensen, idealen en instellingen; Hongarije is een kerkhof voor liberale waarden, enzovoort.

Wild economisch darwinisme

Wij dromers hebben nachtmerries. Het is nu onmogelijk om je een mondiale toekomst voor te stellen wanneer regeringen hun volk dienen, wanneer er een sterke liefde en vertrouwen ontstaat tussen verschillende volkeren, wanneer creativiteit kan bloeien zonder repressie, wanneer het armste kind levenskansen heeft om een ​​groot schilder of schrijver te worden. Neoliberalisme, woest economisch darwinisme, droogt de aarde uit en verplettert de menselijke geest en creatieve vermogens.

Waren we te naïef om zo’n vertrouwen in kunst en cultuur te hebben? Ik hoop het niet, maar vrees van wel.

Pussy Riot, de edgy, ongelooflijk dappere, dissidente, punky Russische artiesten – van wie velen wreed zijn gestraft – zijn op een Europese tournee en hebben shows opgevoerd in Londen. Ze leven in ballingschap. Maar hun woede en passie wakkert de wereld aan.

In Kiev houdt het symfonieorkest ‘concert voor de vrede’ en Oekraïense orkesten toeren door het westen. Kunstenaars als de Chinese Ai Wei Wei, die ook in ballingschap leeft, blijven geweldige kunst maken.

Een nieuw duister tijdperk is aangebroken

Hier promoot de National Trust, die eerder als veilig conventioneel werd beschouwd als het Women’s Institute, nu bewust antikoloniale, antislavernij en egalitaire verhalen. Traditionalisten probeerden te infiltreren en de organisatie over te nemen, om het echt ‘Brits’ te maken. Ze verloren de strijd.

Dit zijn bemoedigende kleine overwinningen, maar geen partij voor neoliberale krachten die de velden van kunst en cultuur veroveren en op de delicate bloemen en grassen stampen. George Osborne is nu de voorzitter van het British Museum; de BBC is nu een Tory-bastion; onliberale Tory-aanhangers zijn in besturen van kunstorganisaties geplaatst en staatsfinanciering is een ideologisch instrument geworden in de strijd tegen het liberalisme. Hetzelfde afschuwelijke misbruik van politiek is overal ter wereld te zien.

Misschien zal Schama in het derde programma de liberalen energie geven en ons moed geven om de liberale fakkel brandend te houden. Maar ik vrees dat het al te laat is. Een nieuwe donkere eeuw staat voor de deur.

Vooruit gaan

Suella Braverman bellen – wakker worden! De indringers die moeten worden geweerd zijn Amerikaanse fastfoodreuzen, geen arme, ineengedoken migranten in kleine boten. Massa’s zijn verslaafd aan MacDonald’s, Dominos pizza, Kentucky Fried Chicken. Nu komt er weer een golf. In onze gemeente kondigde een fel, lelijk, oranje bord de komst van Popeyes aan in de winkel waar vroeger Next zat. Het is aangekomen, hier en elders. Elke dag ontstaan ​​er lange wachtrijen. In Nottingham was een van de vele mannen die elf uur wachtten om hun tanden te zetten in lelijke, oranje, ongezonde gebakken kip in dopjes. Een groot bord vraagt: “Jullie zijn hier klaar voor?” Zeg nee. Weerstand bieden. Klacht indienen bij de gemeente. Red jezelf en je buurt.

Een gesprek dat ik deze week had

Mijn geliefde echtgenoot vertelde me dit hartverwarmende verhaal. Op het platteland van Nepal hadden boeren het moeilijk. Hun rijstoogsten liepen terug, meststoffen zijn duur en ongezond. Uit wanhoop probeerden ze een vreemd idee uit waarvan ze hadden gehoord. Ze lieten eendenkuikens los in de rijstvelden waar ze vrolijk konden zwemmen, eten en peddelen. Ze voeden zich met insecten en onkruid die gewassen beschadigen. Hun poep is een geweldige meststof. Hun peddelen verbetert de beluchting en de circulatie van voedingsstoffen. Overal winnaars. Een reden om vrolijk te zijn.

Yasmin’s keuze

Wereldleiders hebben gegeten, gedineerd en onderdanig genuanceerd voor de gastheer van COP27, de militaire dictator van Egypte, president Sisi. Ondertussen hongert Alaa Abdel Fattah, 40, een Brits-Egyptische pro-democratische activist en schrijver zichzelf uit van de honger in een gevangenis waar hij al 10 jaar vastzit.

Geen advocaten, geen vertegenwoordiger van mensenrechtenorganisatie of vertegenwoordigers van het Britse consulaat hebben hem mogen zien.

Ik ken zijn tante, de schrijver Ahdaf Soueif, wiens boek De kaart van de liefde werd genomineerd voor de Booker Prize 1999. Ze schrijft geen romans meer en strijdt in plaats daarvan meedogenloos voor de mensenrechten van haar mede-Arabieren in Egypte en Palestina. Ze zegt dat haar neef zondag om 10.00 uur lokale tijd stopte met drinken.

De Egyptische gevangenissen zitten vol met mensen die gewoon in een vrije, democratische en eerlijke staat willen leven. pre

Zoals altijd toonde het kiezen van dat land voor de klimaatconferentie aan hoe ethisch gecompromitteerd “de internationale gemeenschap” is. Sunak lijkt onverschillig. Teken de petitie en lobby bij uw parlementslid. Doe iets voordat het te laat is. Alstublieft.

Dit is in gesprek met Yasmin Alibhai-Brown, een nieuwsbrief voor abonnees van i. Als je dit elke week rechtstreeks in je inbox wilt ontvangen, kun je je hier aanmelden.

Related Articles

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to top button