Nieuws

Hoe Memphis Depay van een onrustige Man Utd-vleugelspeler naar een Nederlandse doelpuntenmachine ging

DOHA — Memphis Depay is vaak gevraagd wat er mis is gegaan bij Manchester United. We hebben verschillende antwoorden gehoord en hij heeft verschillende suggesties gehoord: het tactische dogmatisme van Louis van Gaal, een gebrek aan ruimte om tegenaan te lopen, te veel verdedigende verantwoordelijkheden, de lichamelijkheid van de Premier League. Uiteindelijk, en na veel zelfonderzoek, had hij maar één antwoord: “Ik verloor mezelf en ik verloor God. Er is dus maar één schuldige: dat ben ik en niemand anders.”

Misschien heeft Depay gelijk. Misschien dwaalde hij een beetje van het pad af, verstrikt in de attributen van een wereld buiten zijn dromen. Hij is zeker een extravagante man: de kledinglijn, het rapalbum, de Instagram-berichten van hem die miljonairdingen doet. Dit zijn geen gebreken; een man kan en moet doen wat hij wil als het niemand schaadt. Maar ze kunnen je zwaar belasten als je licht moet zijn.

Vooral voor Depay was doen wat hij wilde een hervonden vrijheid. Hij heeft veel meegemaakt in zijn leven, te veel voor een kind om aan te kunnen. Zijn vader vertrok toen hij drie was en zijn moeder trouwde met een van de buren en stichtte een huishouden met 11 kinderen. Depay heeft beschreven dat hij constant bang was voor aanvallen van zijn nieuwe huisgenoten, racistisch werd mishandeld, geslagen en bedreigd met een mes of een tang.

We hebben de woorden eerder gehoord, maar ze klinken nooit minder waar: voetbal was de ontsnapping. Maar ontsnappen brengt een last met zich mee omdat er een druk is om te slagen en het beste uit je gouden ticket te halen.

Je kunt jezelf voor elke fout geselen. En als er iets misgaat in het enige waar je het meest van houdt, voelt het alsof alles kapot is. Voor iemand die jong en onstuimig is, kan een tegenslag al snel een spiraal worden.

Met de tegenslagen en de fouten kwam kritiek. Er was een beschuldiging van sommigen in Engeland dat, omdat de verhuizing naar Manchester niet werkte, Depay zijn plaats moest kennen en onopvallend moest blijven. Het werd gedeeld door meerdere mensen binnen het Nederlandse voetbal, waaronder toenmalig bondscoach Danny Blind. Een deel ervan ging te ver: er was de gedenkwaardige gelegenheid toen Depay gedwongen werd zich te verdedigen met een fedora-hoed op de foto.

Depay zegt dat hij opgroeide nadat hij naar Lyon was verhuisd, de perfecte omgeving voor hem om weer op te bloeien. Maar misschien meer dan dat, hij leerde de elementen van zijn persoonlijkheid en zijn spel te omarmen die aanvankelijk misschien paradoxaal leken: een bescheiden begin van persoonlijke rijkdom, bij niemand bekend als wereldwijde roem, bekwame vleugelspeler tot scorende centrumspits, inconsistent talent dat werd de meest betrouwbare artiest van zijn land. Veranderde hij als persoon, of maakte zijn toegenomen output het voor kritische media gewoon gemakkelijker om van hem te houden?

Depay werd geboren op een ongelegen moment, ongeveer in het midden van twee gouden generaties voor het Nederlandse voetbal. De hoop is dat Nederland met Cody Gakpo, Xavi Simons, Jurrien Timber en Tyrell Malacia een mooie toekomst in kaart heeft gebracht, ook al pieken ze misschien niet in Qatar. Even duidelijk was het tijdperk dat eindigde voordat Depay stand hield: Robin van Persie, Wesley Sneijder en Arjen Robben speelden allemaal hun laatste interlands binnen 13 maanden na elkaar in 2017 en 2018.

Depay debuteerde nadat hij op dezelfde wisselbank zat als Dirk Kuyt en Rafael van der Vaart. Hij was een brug tussen twee glorieuze werelden en werd gevraagd om het aanvallende blik bijna in zijn eentje te dragen. En het is niet gemakkelijk geweest. De Nederlanders wisten zich niet te kwalificeren voor twee van de laatste drie grote toernooien en ze maakten Euro 2020 op de een of andere manier erger dan de mislukte kwalificaties door in de laatste 16 met 2-0 te verliezen van Tsjechië.

Maar als dit een periode is geweest van Nederlandse onderpresteren die grenst aan mislukking, dan is Depay vrijgesproken van schuld en hoeft hem nu niet te worden gevraagd om introspectief te zijn. Zijn internationale doelpuntenrecord sinds het begin van 2021 is verbluffend: 21 doelpunten in 22 optredens.

Geen wonder dat zijn aanhoudende blessureproblemen thuis zoveel angst veroorzaken. Depay is goed voor 40 procent van alle internationale doelpunten in deze ploeg. Zijn volgende zal hem tweede achter Van Persie brengen in de lijst van doelpuntenmakers voor het nationale team.

Jarenlang was het Nederlandse voetbal geobsedeerd door het potentieel van Depay. Toen waren ze geobsedeerd door zijn levensstijl en vroegen ze zich af of hij het allemaal aan zich voorbij liet gaan. Nu zijn ze alleen geobsedeerd door zijn hamstrings, wanhopig op zoek naar de terugkeer naar volledige fitheid van een mercuriale speler die de talisman van een land werd.

Related Articles

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to top button