Nieuws

Richard Ratcliffe: Na zes jaar als politieke voetballers hebben Nazanin en ik moeite om naar het WK te kijken

Dit WK heeft gemengde gevoelens teweeggebracht bij Nazanin en bij mij thuis.

De laatste voelde voor mij een beetje als een ontsnapping toen de hoop in Engeland groeide, terwijl we midden in andere veldslagen zaten. Maar vier jaar later voelt deze anders aan.

Toen Iran werd geloot in de groep van Engeland en Wales, stonden de sociale media vol met verwijzingen naar de Nazanin Zaghari-Ratcliffe derby, mensen vroegen zich af welke kant ze zou kiezen op de Tebbit-test.

Uiteindelijk konden we geen van beiden de hele wedstrijd kijken. Gedeeltelijk omdat de ervaring van het zijn van een politiek voetbal tussen twee staten de afgelopen zes jaar een complexe relatie tot verbondenheid en een onzekere reis terug naar hoop en naar huis heeft achtergelaten. Maar ook door iets dat groter is dan wij. Het voelde emotioneel te zwaar, met alles wat er gaande is in Iran.

Over het algemeen voelt dit WK anders aan, meer openlijk geconfronteerd met het onrecht van de buitenwereld, en meer gepraat over mensenrechten, ook al hebben sommige beloften hun inzettests niet overleefd.

Voor Iran lijkt het bijzonder anders. De afgelopen maanden zijn de Iraanse protesten geëscaleerd tot eisen voor het einde van het regime. Vijftienduizend mensen zijn gearresteerd, onder wie voetballers, muzikanten en andere publieke figuren, en een verscheidenheid aan gewone mensen.

De afgelopen weken is er een nieuwe fase van wreedheid in hun onderdrukking aangebroken. De zaak van Kian Pirfalak, die vorige week werd doodgeschoten, toont aan dat negenjarigen daar zich zorgen moeten maken over veel meer dan scheidsrechtersfouten.

Toen de zaken escaleerden, waren er oproepen van sommigen in de diaspora om Iran-spelen te boycotten, zoals de regering van Wales besloot te doen.

Vertegenwoordigt dit team het volk van Iran? Deze week steunden veel Iraniërs Engeland tegen het team van hun regering. Dat team zong maandag het volkslied niet. Toch gingen ze vooraf de handen van de regering kussen, wat veel kritiek opleverde. Desalniettemin zullen hun families zich zorgen maken over hun lot als ze naar huis gaan.

De meeste Iraniërs willen dat hun onrecht wordt erkend, dat hun regime wordt gezien voor wat het is. Iraniërs moeten niet zozeer worden gezien als achter hun voetbalteam, maar eerder via hen.

Voor sommige vrienden van Nazanin lijkt voetbal een afleiding, terwijl alle overtredingen doorgaan. De Iraanse autoriteiten zijn meesters in afleiding en mensen de andere kant op laten kijken, terwijl ze hun misbruik in de duisternis intensiveren.

DOHA, QATAR - NOVEMBER 21: .  Iraans team tijdens de FIFA World Cup Qatar 2022 Groep B-wedstrijd tussen Engeland en IR Iran in het Khalifa International Stadium op 21 november 2022 in Doha, Qatar.  (Photo by Ulrik Pedersen/DeFodi Images via Getty Images)
Het Iraanse voetbalteam (Foto: Ulrik Pedersen/DeFodi Images via Getty Images)

Donderdag was er een speciale zitting bij de VN, die opriep tot een onderzoek naar de schendingen van de mensenrechten in Iran: de meedogenloze onderdrukking van demonstranten, met name in Koerdische gebieden, het doden van demonstranten, de intimidatie van hun families en hun systematische straffeloosheid mogen niet mogen passeren terwijl de wereld ergens anders kijkt.

Voor de sessie dienden we, samen met de anti-folteringsorganisatie REDRESS, een rapport in waarin de schrijnende ervaringen van 26 slachtoffers van gijzeling in Iran werden beschreven. Sinds de vrijlating van Nazanin zijn er nog minstens 40 buitenlanders gearresteerd, deels om de protesten de schuld te geven van buitenlandse complotten, deels om te gebruiken als hefboom in internationale onderhandelingen. Nogmaals het Nazanin-draaiboek.

Dit Iraanse regime maakt zich schuldig aan misdaden tegen de menselijkheid. Gijzeling is slechts het topje van de ijsberg. Wat er in de duisternis in Iran gebeurt, is angstaanjagend.

Een van de grootste verraad van Nazanin was de lange weigering van het VK om haar misbruik te erkennen, of ooit de gijzeling door Iran aan te vechten om ruimte te houden voor andere agenda’s. Het vergoelijken van criminele handelingen was altijd een middel om straffeloosheid te voorkomen.

En straffeloosheid voor criminele handelingen nodigt uit tot herhaling. Er is een directe lijn tussen de tolerantie van Irans gijzeling, en de autoriteiten die zich aangemoedigd voelen om misbruik te maken van anderen die minder beschermd zijn door de felle media.

Gisteren begon de wereld dit te erkennen. De VN-Mensenrechtenraad besloot een nieuwe onderzoeksmissie in het leven te roepen om de meest recente mensenrechtenschendingen in Iran te onderzoeken. Er is veiligheid in zonlicht.

Voetbal is een ontsnapping, het geeft ons helden om aan vast te houden. Maar soms is het ook een toegangspoort, een prompt om een ​​andere wereld op te merken en alles te zien wat er gaande is. Als de afgelopen zes jaar me iets hebben geleerd, dan was het nooit om de kracht van open oren en open ogen te onderschatten. Het was niet onze campagne die Nazanin dit jaar naar huis bracht, het waren de mensen die het zagen.

Hun zorg bracht regeringen in beweging. Moge het dat opnieuw doen.

Richard Ratcliffe is de echtgenoot van Nazanin Zaghari-Ratcliffe. Hij werkt als accountant en woont in Londen

Related Articles

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to top button